Trądzik pospolity (acne vulgaris) jest przewlekłym schorzeniem związanym z nadczynnością gruczołów łojowych i dotyczy głównie osób młodych. Szacuje się, iż około 85% populacji w wieku 12-25 lat cierpi z powodu trądziku . Etiopatogeneza tej choroby jest dobrze poznana, jednakże leczenie jest procesem długotrwałym, wymagającym dobrej współpracy pacjenta ze specjalistą. Przekonanie chorego o możliwości wyleczenia to nieodzowny warunek sukcesu terapeutycznego.
Pacjenci z trądzikiem często nie zdają sobie sprawy z możliwości i potrzeby skutecznego leczenia tego schorzenia. Nawet łagodny trądzik może być przyczyną zaburzeń emocjonalnych, zakłopotania, poczucia mniejszej wartości, wielu stresów, a nawet ciężkiej depresji.
Stałym objawem u osób z trądzikiem jest łojotok o różnym stopniu nasilenia oraz nadmierne rogowacenie naskórka przy ujściu mieszka włosowego. Zaczopowane gruczoły łojowe są kolonizowane przez bakterie beztlenowe (Propionibacterium acnes), które uwalniając szereg enzymów (lipazy, proteazy, hialuronidazy) przyczyniają się do rozwoju stanu zapalnego. Utrudnione wydalanie łoju prowadzi do poszerzenia przewodów gruczołów łojowych i powstawania mikrozaskórników, następnie zaskórników zamkniętych (białych), a w kolejnym etapie - zaskórników otwartych (czarnych). Kaskada reakcji zapalnej zapoczątkowana przez Propionibacterium acnes prowadzi do pojawienia się wykwitów grudkowo-krostkowych. W cięższych postaciach trądziku tworzą się głębokie nacieki ropne i przetoki, które pozostawiają po sobie szpecące blizny.
Trądzik pospolity (acne vulgaris) jest przewlekłym schorzeniem związanym z nadczynnością gruczołów łojowych i dotyczy głównie osób młodych. Szacuje się, iż około 85% populacji w wieku 12-25 lat cierpi z powodu trądziku . Etiopatogeneza tej choroby jest dobrze poznana, jednakże leczenie jest procesem długotrwałym, wymagającym dobrej współpracy pacjenta ze specjalistą. Przekonanie chorego o możliwości wyleczenia to nieodzowny warunek sukcesu terapeutycznego. 
